De diagnose borstkanker kwam onverwacht, hard en confronterend. Niet alleen als vrouw, maar ook als ondernemer, mama, partner en iemand die altijd vooruit wil. Ik was nog maar enkele jaren gestart als ondernemer en stond volop in de opbouw van mijn dromen en ambities. En tegelijk was ik met mijn 45 jaar eigenlijk nog jong om met borstkanker geconfronteerd te worden.
Plots veranderde alles. Mijn agenda liep nog vol, de projecten draaiden verder, maar vanbinnen begon een ander verhaal. Een verhaal van onzekerheid, angst en tegelijk ook een enorme drang om sterker terug te komen. Ik zei tegen mezelf, dit is zoals een lange koers rijden en we rijden tot aan de meet.
Na de behandelingen bleef één gedachte voortdurend terugkomen: wat kan ik zelf doen om de kans op terugkeer zo klein mogelijk te maken? Steeds opnieuw kwam ik uit bij hetzelfde antwoord: beweging. Wetenschappelijk onderzoek toont hoe belangrijk lichaamsbeweging is in herstel en preventie. Maar voor mij werd het meer dan dat. Het werd een houvast. Een manier om opnieuw vertrouwen te krijgen in mijn lichaam.
Wat begon met wandelen en voorzichtig opnieuw bewegen, groeide langzaam uit tot iets veel groter. Lopen werd mijn therapie. Mijn uitlaatklep. Mijn mentale resetknop. Kilometer per kilometer bouwde ik opnieuw aan kracht, conditie en vertrouwen. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal.
En ergens onderweg ontstond een nieuw doel. Een droom die eerst compleet onrealistisch leek: een bergtrail lopen. Dit stond op mijn TO DO voor mijn 50 voor ik kanker kreeg…
Niet omdat ik opnieuw topsporter wilde worden. Maar omdat die berg symbool stond voor alles wat ik de voorbije jaren heb gevoeld: angst, doorzettingsvermogen, vallen, terug opstaan en blijven doorgaan, zelfs wanneer je niet zeker weet of je lichaam wel mee wil.
De voorbije twee jaar waren intens. Een continue zoektocht naar balans tussen gezondheid, ondernemerschap, leven, ambitie en rust. Tussen een overvolle agenda en momenten waarop ik gewoon even bang was. Bang voor controles. Bang voor signalen van mijn lichaam. Bang voor wat nog zou kunnen komen.
Maar ik ontdekte ook iets anders. Dat kanker nooit alleen mijn eigen verhaal was. Ook mijn man, mijn kinderen en mijn familie moesten — en moeten nog steeds — hun eigen tegenslag verwerken. Terwijl ik vocht om opnieuw sterker te worden, droegen zij vaak stil mee. De onzekerheid, de machteloosheid, de zorgen die soms moeilijk uit te spreken zijn. Je beseft pas echt hoeveel impact ziekte heeft wanneer je ziet (soms pas achteraf) wat het ook doet met de mensen die je graag zien.
Vandaag zijn, buiten de medicatie, de behandelingen voorbij, maar de sporen zijn er nog steeds. Vaak onzichtbaar voor de buitenwereld, maar zo voelbaar in het dagelijkse leven. Vermoeidheid, onzekerheid, fysieke veranderingen, fysieke en mentale littekens… sommige dingen verdwijnen niet zomaar wanneer het ziekenhuistraject stopt. Je leert ermee leven. Stap voor stap.
Ik leerde luisteren naar mijn lichaam in plaats van, zoals vroeger, het te challengen en er alleen maar prestaties van te verwachten. Ik ontdekte hoe belangrijk natuur, beweging en mentale rust zijn. Hoe krachtig kleine dagelijkse keuzes kunnen zijn. Maar ook hoe moeilijk het soms is om goed voor jezelf te zorgen terwijl je tegelijk dromen wil najagen, bedrijven wil bouwen en anderen wil blijven ondersteunen.
Dit verhaal gaat dus niet alleen over kanker. Het gaat over op een andere manier leren leven en ondernemen. Over bouwen aan een sterker lichaam én een sterker leven. Over ambitie combineren met kwetsbaarheid. Over blijven dromen, ook wanneer het leven je even volledig uit balans brengt.
En misschien vooral: over ontdekken dat echte kracht niet zit in altijd sterk zijn, maar in blijven bewegen. Stap voor stap. Ook op moeilijke dagen.
De komende maanden werk ik verder richting die bergtrail. Niet als eindpunt, maar als symbool van alles wat de voorbije twee jaar in beweging is gekomen.
Op 11 juli 2026 loop ik mijn Trailrun van 20 km en 1300m hoogteverschil in Ischl (Oostenrijk). Mijn droom was altijd al om voor mijn 50 een berg op te lopen. Toen ik ziek werd dacht ik dat ik nooit meer zou kunnen lopen en mijn droom niet zou uitkomen. Maar eind vorig jaar, als ik al weer wat fitter werd, is het een doel geworden. Elke dag werk ik eraan, stap voor stap. En dankzij mijn man, kids, familie en Lauren (van BIBI (gym) en mijn loopcoach) ga ik mijn droom kunnen realiseren.
Mijn zoon Rick is me gaan vergezellen op mijn looptrainingen. Hier hebben we samen rondjes gelopen op Beerzelberg. Om de benen al wat te laten wennen aan hoogtemeters. Met haar 51,06 meter is het de hoogste 'berg' in de provincie Antwerpen. :-)
Kanker kwam eind 2023, begin 2024, plots in mijn leven. Ik deel mijn verhaal met de hoop dat lotgenoten hier ook moed, energie en veerkracht uit kunnen halen. De dagen dat ik door de pijn gewoon vooruit zat te staren in de zetel en hoopte dat de dag snel voorbij zou zijn, zijn nog een vage herinnering vandaag. Maar ze waren er zeker... Ik heb me opgetrokken aan heel veel lichtpuntjes:
En ondertussen bleef ik werken, ongeveer 6u per dag, ook weer een doel dat ik gesteld had, om het hele verhaal, de behandeling, de teleurstelling in mezelf te kunnen verteren en een gevoel van eigenwaarde te kunnen behouden.
Maar het heeft opgebracht en ik kan voort met mijn leven, weer meer genieten samen met mijn man, familie en kinderen. En toch kijk ik uit naar de dag dat ik mag stoppen met mijn medicatie (nog een 3 jaar), ik hoop dat ik dan nog een stap terug vooruit kan maken.
Zomer 2023 aan het genieten van een lunchke aan Lago Maggiore tijdens onze roadtrip met daktent in Italië.
Herfst 2023 op ons halfjaarlijks uitje met onze lieve buren. Hier ontdekten we dat de overzetboot naar Veere net in winterstop was gegaan. Terugwandelen geblazen.
.jpg)
Januari 2024. Enkele dagen nadat we de boodschap gekregen hadden dat ik borstkanker had. De reis naar Londen was al een tijdje gepland en voor ons nog een moment van ontspanning voor de start van de behandeling.
Hier staan we dan vroeg in de ochtend aan de ingang van het Imelda-ziekenhuis. We gaan binnen voor de operatie, weghalen tumor uit borst en lymphe klieren, en de eerste stap in mijn behandeling.
Eén week na de opstart van chemo-reeks 1. Hier ontdekten we dat zonnecrème opdoen in de winter echt nodig was. Zoals je ziet was ik buiten. Ik maakte er een punt van om elke dag 15.000 stappen te zetten. Mijn lieve familie ging mee op wandelavontuur.
Op mijn manier en wanneer het ging droeg ik mijn steentje bij in het brengen en/of afhalen van de kinderen van en naar school. Hier was ik enkele weken in chemo-reeks 2. Mijn haren heb ik helaas helemaal verloren...
Een vast plekje buiten, onder de parasol om mijn huid te beschermen, met mijn lieve kinderen dicht in de buurt.
Een momentje dat ik me echt niet goed voelde... Veel last van pijn, vocht, gevoelloze vingers en tenen en reacties op de chemo... Maar als mijn dochter, of één van mijn zonen, in de slaapkamer passeerden om me op te vrolijken kon ik weer de wereld aan.
Oh zo dankbaar dat mijn man Rob me doorheen deze periode geholpen heeft. Hij was er gewoonweg altijd. Zo lief, zo zorgzaam. Hij heeft zich moeten dubbelplooien in 2024 om alles te laten slagen. Deze foto is in het Imelda-ziekenhuis, net voor een chemo-beurt.
Zoals gezegd: 15.000 stappen/dag, liefst nog meer. Ik denk dat de buurt me ondertussen wel kent. Die 'kale dame' die hier elke dag langsloopt. :-) De eerste keer dat ik zonder muts rond liep was ik angstig voor de blikken en afkeur. Maar dat heb ik snel overwonnen, ik had namelijk andere katjes te geselen. I didn't give a ****!
Na de chemo-behandeling deden we een workation naar Texel (NL). Een maand ertussenuit. Op deze foto staan we klaar voor een deuk, om 7.00 in de ochtend, in de Waddenzee. Geweldig toch?
In diezelfde workation kreeg ik nog een alergische reactie op de chemo en lag ik enkele dagen in het ziekenhuis (in quarentaine). Ook dat nog... Maar, eind goed al goed!
September 2024, start van het nieuwe schooljaar voor ons Rietje. Zie het enthousiasme. Voor mij start van een sessie van 20 dagen bestraling. Zie het enthousiasme.
Maar we deden het allebei even flink.
In september 2024 ging ik 4 weken achter elkaar dagelijks (behalve weekend) naar Sint Maarten (Mechelen) voor bestraling. Intens, maar de laatste loodjes in de behandeling.
Na de behandeling heb ik onmiddellijk mijn wandelschoenen geruild voor mijn loopschoenen. Alleen was van lopen nog geen sprake. Mijn hoofd ging gaan lopen, mijn lichaam kon enkel nog wandelen. Mijn looptraining was 5' wandelen, 1' lopen, 4' wandelen, 1' lopen en 4' wandelen. En blij dat ik was dat dit al ging!
Zoals je ziet zien we er na het sporten al snel iets beter uit.
En ja hoor, die haren komen terug. Ook wel fijn.
Zo, controle half 2025 was positief. Iets om te vieren. Een klein jaar op de tanden bijten, afzien en voor een groot deel ook gewoon ondergaan heeft haar vruchten afgewerkt!
Eind 2025 gingen we opnieuw naar de Biophilic Design Conference in Londen (UK). Hier zijn we aan het genieten van de prachtig ingerichte cocktail bar van Sketch. Een aanrader trouwens voor wie naar Londen gaat.
December 2025 ben ik gestart met mijn loopcoach Lauren (Lorun). Ik kon toen bijna 5 km lopen, maar nog steeds met wandelstukken ertussen. Lauren gaat me helpen om een berg op te lopen in 2026!
Voorjaar 2026, zoals je ziet ben ik veel in de natuur. Niet enkel voor looptrainingen, ook voor wandelingen alleen, met familie en/of vrienden. Natuur is geweldig en beschikt over geheime medicijnen (Fytonciden). Ik heb gelezen dat ze ook helpen tegen het terugkomen van kankercellen. Het kan maar helpen.
Zelf de sneeuw houdt mij niet tegen om een loopje te gaan doen. Hier ben ik een rondje gaan lopen in Butchenbach, samen met mijn zoon Rob. Verbindend, plezierig, koud en eerlijk gezegd, ook leuk dat ik niet moet onderdoen voor die 13 jarige zoon van mij.
Als ik de kans heb en het type werk dat ik moet doen staat het toe, dan ga ik met mijn grote kampeerstoel het bos in. Helemaal weg van de wereld, gefocust werken. Heerlijk gewoon en productief.
Omdat mijn looptrainingen langer worden (richting de 10 km) moet ik me voorzien van drank en goed loopgerief. Ik koos voor een grappig setje met hartjes op. Tja, het mag vrolijk zijn als ik ga sporten.
We zijn mei 2026 en ik heb mijn langste looptraining ooit gelopen, 18 km de natuur in. Nooit gedacht dat ik dit ooit nog zou kunnen.
Trots dat ik dit al heb kunnen bereiken. En nu werken naar mijn trailrun in de bergen. Dat zal een ander paar mouwen zijn. 20 km met 1300 hoogtemeters.
Een van mijn lievelingspaadjes in het bos vlak aan onze woning. Langs dit paadje sluit ik meestal mijn looptraining af.
Maar, over de middag, tussen het werk door, trek ik ook al eens mijn loopschoenen aan om langs dit plekje te wandelen. Even frisse neus halen. Op 15 minuten ben ik rond, helder in mijn hoofd en fit voor enkele uren werken.
+32 484 18 05 36
+32 477 77 33 52
Fijne Werkplek
Oude Schrieksebaan 39, 2820 Bonheiden
BTW: BE 0786 977 628
REK: BE19 7340 6126 5512
